Ne kadar kötü gün geçirdin, unuttun mu? Ne kadar çok ağladın, hatırlamıyor musun? Ne kadar üzüldü kalbin, ne kadar titredi ellerin, ne kadar gözyaşı tükettin, anımsamıyor musun? Sen ki o küçücük bedeninle dünyalar kadar savaşlar verdin. Bazen yorganın altında kimse seni duymasın diye sessizce ağladın, ama bazen de seni ağlarken duyacak kimsen yoktu. Sen buna rağmen yine de sessizce ağladın, uzaktan bir yerden geçen olurda bir ihtimal seni duyar diye. Sen hep sessizce ağladın, sessizce bağırdın, sessizce yakındın. Çünkü verdiğin tüm o savaşlara rağmen o kadar güzel bir kalbin var ki, kimse seni duymasın istedin… Ama emin ol, ne kadar sessizce ağlarsan ağla, bir gün biri senin sesini duyacak. Gözyaşlarını silmek için kendini hapsettiğin karanlığa el uzatacak, o el senin yüzünü bulacak, gözyaşlarını silecek. Çünkü senin öyle güzel bir ruhun var ki… Şunu unutma, güzel ruhlar asla yalnız kalmaz. Güzel ruhlar her daim birbirini bulur.
